POLECAM – książki polskich autorek i

„Cukry” Doroty Kotas to opowieść licząca zaledwie 196 stron. Ileż tu jednak treści i emocji! Co potwierdza, że nie zawsze więcej znaczy lepiej.

Śledząc losy głównej bohaterki i narratorki, trudno nie doszukiwać się podobieństw do wyglądu i biografii autorki. Ile tu prawdy, a ile literackiej fikcji?

Szukanie odpowiedzi podczas czytania to nie lada gratka…

Nawet i bez znajomości sylwetki Doroty Kotas i bez doszukiwania się faktów, książka jest niezwykle interesująca.

Bohaterka opisuje na zmianę swoje aktualne życie oraz dzieciństwo i dojrzewanie, które przypadły na lata 90. minionego wieku.

Dzięki temu jej historia przypomina rozsypane puzzle, które odbiorca musi sam ułożyć w całość.

Poznajemy trudne relacje z rodzicami, zwłaszcza z toksyczną matką, z dalszymi członkami rodziny, znajomymi, sąsiadami.

Przez część z nich bohaterka jest wykluczona i skreślona ze względu na swoją orientację seksualną. No bo jak to może być, żeby kobieta mówiła, iż ma dziewczynę? Toż to obraza boska i skandal, wstyd dla całej familii!

Tak zaczyna się demaskatorski charakter powieści, w której autorka nie zostawia suchej nitki na polskim piekiełku.

Jednocześnie, śledząc i współczesne, i dawne perypetie narratorki, poznajemy jej wielką wrażliwość, zwłaszcza na świat zwierząt.

O psach, kotach i nie tylko nich mówi z miłością, czułością, zrozumieniem… Traktuje jak ludzi, nieraz nazywając „osobami”.

Ten szacunek dla żyjących stworzeń sprawia, że szybko staje się ona wegetarianką, co jest kolejnym powodem nieporozumień z rodziną. No bo kto to widział, żeby mięsa nie jeść!

Całość napisana jest oszczędnie i oryginalnie – liryczne fragmenty przeplatają się z dosadnością, a nawet wulgarnością, ale Dorota Kotys robi to umiejętnie, a nawet po mistrzowsku.

BEATA IGIELSKA