Dziś 69. urodziny obchodzi KATARZYNA GROCHOLA, autorka wielu poczytnych powieści i opowiadań, a także felietonów.

Zadebiutowała w 1997 roku książką „Przegryźć dżdżownicę”, ale dopiero wydana w 2001 r. powieść „Nigdy w życiu!” przyniosła jej sławę.

Jedni lubią twórczość Grocholi, inni jej nie cierpią… Taki już pisarski los.

Kiedyś rozczytywałam się w jej książkach. Dziś sięgam po nie rzadziej, ale mam swój ulubiony tytuł, o którym co nieco poniżej…

„Pocieszki” są zbiorem krótkich utworów, jak zapewnia autorka, zainspirowanych autentycznymi wydarzeniami, a nawet będącymi w całości prawdziwymi relacjami.

O czym pisze Katarzyna Grochola?

Można powiedzieć, że o tym, co zawsze – o życiu, miłości, przyjaźni (zwłaszcza tej babskiej), o rozczarowaniach, ale i nadziejach, o życiowych dramatach i sposobach radzenia sobie z przeciwnościami losu, o ludzkiej dobroci, która wcale nie musi być utożsamiana z naiwnością, o pięknie i brzydocie…
Oj, można by wymieniać i wymieniać!
W tych różnorodnych historiach pojawiają się różne postacie. To ludzie młodzi i doświadczeni, a nawet starzy, zdrowi i chorzy, a także ci, których już nie ma wśród nas, bo na przykład przegrali walkę z rakiem, jak przyjaciółka autorki. To kobiety i mężczyźni, dziewczyny i chłopcy, matki, ojcowie, córki, synowie, małżonkowie, kochankowie…
W tej niesamowitej galerii każdy znajdzie coś dla siebie.

Co łączy tak różne tematycznie teksty?

Na pewno umiejętność szukania w życiu jasnych stron. Niezwykłe jest to, że ten optymizm się udziela czytelnikowi. Wiem, bo przetestowałam na własnej skórze
Katarzyna Grochola pisze prosto, ale z literackim zacięciem, świetnie posługuje się poczuciem humoru, czasem nawet sięga po groteskę (jak w przypadku kobiety noszącej przy sobie żelazko, a wszystko to po to, by mieć pewność, że nie zostało włączone w domu).
Opowieści z tego cyklu można czytać po kolei i wyrywkowo. Do wielu chce się wracać i robi się to zaraz po odłożeniu książki na półkę. I to chyba najlepsza rekomendacja.

BEATA IGIELSKA

źródło zdj. – wikipedia