Dziś 45. urodziny obchodzi CECYLIA AHERN, irlandzka pisarka, autorka wielu bestsellerowych powieści obyczajowych, m.in.: „P.S. Kocham Cię”, „Na końcu tęczy” (inny tytuł: „Love, Rosie”), „Sto imion”, „Zakochać się”, „Pora na życie”, „Skaza”…

Część została zekranizowana, co na pewno przysporzyło pisarce popularności.

Jej książki cieszą się powodzeniem na całym świecie, także w Polsce. Nie jest to literatura z wyższej półki, ale czyta się bardzo dobrze i na pewno sprawdza jako relaksująca lektura.

Nie znam wszystkich powieści pani Ahern; z tych, które przeczytałam jedne pozostawiły po sobie pozytywne wrażenia, inne trochę rozczarowały przewidywalnością, ale miło wspominam lekturę.

Najbardziej przypadła mi do gustu „Dziewczyna z piegami”, którą przeczytałam jednym tchem.

Tytułowa bohaterka, Allegra Bird, mieszka od pół roku w Dublinie. Marzyła o pracy policjantki, ale pracuje jaki strażniczka parkingowa.

Jej życie wydaje się przewidywalne i uporządkowane, chociaż od czasu do czasu Pieguska lubi poimprezować.

Pewnego dnia na jednym z parkingów dochodzi do nieprzyjemnego zajścia – pyszałkowaty klient, który dostał kolejny mandat, drze go na kawałki i rzuca Allegrze w twarz. W dodatku dodaje, że każdy człowiek jest wypadkową pięciu osób, z którymi najczęściej przebywa.

Młoda kobieta odbiera to jako zniewagę, ale gdy zaczyna głębiej zastanawiać się nad sensem tych słów, dochodzi do wniosku, że umie znaleźć tylko jedną taką osobę. Wtedy uświadamia sobie, że czuje się bardzo samotna w mieście, które miało okazać się jej życiową szansą.

Z czasem dowiadujemy się, dlaczego tak naprawdę Pieguska przeprowadziła się do Dublina i odkrywamy kolejne tajemnice związane z jej życiem i losami bliskich osób.

Interesujące są nie tylko perypetie Allegry, ale i innych, drugoplanowych bohaterów.

Autorce udało się stworzyć ciekawe portrety postaci. Jedne z nich intrygują, inne wzruszają albo irytują. Każdy ma tu swoją większą lub mniejszą historię.

Dużą rolę w fabule odgrywają retrospekcje, gdyż dzięki nim poznajemy przeszłość Pieguski i jej zdziwaczałego ojca. A to z kolei pozwala lepiej zrozumieć niektóre zachowania i decyzje bohaterów.

Przyznam, że początkowo sądziłam, iż ta powieść okaże się jakimś romantycznym czytadłem, ale tak nie jest. Całość czyta się szybko dzięki wartkiej akcji i lekkiemu stylowi, który nie jest jednak pozbawiony literackich walorów i w żaden sposób nie kłóci się z problematyką.

Polecam z czystym sumieniem

BEATA IGIELSKA

(źródło zdj. – wikipedia)