„Wszystko, czego nie wyznaliśmy” to powieść, którą przeczytałam jednym tchem. Szybkiej i pełnej emocji lekturze sprzyja przede wszystkim pełna zwrotów akcja, zwłaszcza w drugiej połowie, a niepokój towarzyszący głównej bohaterce szybko udziela się czytelnikowi.

Muszę przyznać, że nie spodziewałam się, iż Emma Robinson zafunduje mi aż tak obfitującą w fabularne niespodzianki czytelniczą przygodę.

Ellen jest matką dorosłych córek i szczęśliwą mężatką. Po tym jak młodsza latorośl wyfrunęła z rodzinnego gniazdka na studia, małżonkowie postanawiają zafundować sobie zagraniczną wycieczkę.

Okazuje się, że zaprosiła ich do siebie dawna przyjaciółka Ellen, która zadomowiła się w Hiszpanii. Pobyt w słonecznej Maladze i okolicach wydaje się wspaniałym pomysłem, zwłaszcza jeśli mieszka się w znanej z kapryśnej pogody Anglii.

Po przylocie Ellen szybko odkrywa, że dawno niewidziana Lucy niewiele się zmieniła przez dwie dekady – nadal jest zgrabna, atrakcyjna, a w dodatku bezwstydnie bogata. Mimo iż wydaje się gościnna i miła, od początku w jej zachowaniu wyczuwa się dziwne napięcie.

Ellen zauważa też z niepokojem, że jej mąż zaczyna w towarzystwie Lucy zachowywać się inaczej niż zwykle. W kobiecie rodzi się zazdrość, a gdy znajduje w rzeczach małżonka niedokończony list, puszczają jej nerwy…

Przyznam, iż początkowo sądziłam, że będzie to powieść o małżeńskim konflikcie i zdradzie. Czyżby miało być aż tak banalnie? – pomyślałam w pewnym momencie… Ale okazało się, że byłam w błędzie. Autorka zarzuciła na mnie sieć pełną intryg, jakich się nie spodziewałam. I to okazało się wielkim plusem, bo nie znoszę przewidywalnych opowieści.

Nie napiszę nic więcej na temat treści, bo to już byłby spojler. Dodam tylko, że śledzenie relacji między bohaterkami i bohaterami okazało się bardzo wciągające.

Intrygujące są nie tylko bieżące wydarzenia, ale i sprawy sprzed lat, gdy Ellen była studentką. Dzięki różnym wspomnieniom, rozmowom i retrospekcjom poznajemy ukrywane latami sekrety. Na jaw wychodzą też nieporozumienia, które ukazują część postaci w innym świetle niż mogło się wydawać na początku.

Proza Emmy Robinson opowiada nie tylko o trudnej przeszłości, która potrafi położyć się cieniem na całym życiu człowieka. To również historia niełatwej przyjaźni, bezwarunkowej miłości i życia z poczuciem winy. A także opowieść o trudnej sztuce wybaczania.

Całość napisana jest barwnie, dynamicznie, a im dalej, tym bardziej akcja przyspiesza. Ostatnie wydarzenia wydały mi się nieco hollywoodzkie, ale dzięki temu rozładowały pełną napięcia atmosferę. Kibicowałam dwóm bohaterkom tak, jak gdybym była na jakimś meczu

POLECAM SZCZERZE

BEATA IGIELSKA