„Ósme życie” Nino Haratischwili to piękna, wzruszająca i głęboka saga, której akcja rozgrywa się w Gruzji na tle ważnych wydarzeń historycznych XX wieku – obu wojen światowych, rewolucji bolszewickiej, okresu stalinowskiego terroru i pierwszych lat po śmierci Generalissimusa.
Wszystkie te zdarzenia znacząco wpływają na losy dobrze sytuowanej rodziny, zmieniając nie tylko jej status społeczny i materialny, ale prowadząc także do bolesnych i trudnych wyborów oraz do niejednej tragedii.

Najbardziej doświadczone przez wielką historię są kobiece bohaterki. Każda z nich to ciekawa i złożona osobowość, której perypetie śledzi się z zapartym tchem i z wielkimi emocjami.
Autorka jawi się nie tylko jako znawczyni ludzkiej duszy i mistrzyni w portretowaniu głównych bohaterów. Nawet drugoplanowe i epizodyczne postacie mają tu swoje historie, ich losy przedstawione są w pasjonujący sposób, który sprawia, że nie sposób oderwać się od lektury.
Ten bogaty kalejdoskop historycznych i fikcyjnych bohaterów składa się na niezwykle barwną całość – dzieje gruzińskiej familii i ich bliskich, znajomych oraz sąsiadów, dzieje, które mogą być symbolem udręki wielu rodzin, którym przyszło żyć w burzliwych czasach.

„Ósme życie” to powieść na długo zapadająca w pamięć. Klimatem i treścią nieco przypomina mi „Saszeńkę” S. Montefiore i „Dzieci Arbatu” A. Rybakowa – książki, które w mojej świadomości nigdy się nie zestarzeją i – mimo iż były czytane kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat temu – wciąż żyją w moim czytelniczym sercu.
POLECAM wszystkim, którzy lubią i cenią napisane z rozmachem historie rodzinne, kontynuujące najlepsze tradycje europejskiej prozy dziewiętnastowiecznej.

BEATA IGIELSKA